11 september is DE dag!

Het moment van de kaakoperatie is bekend... donderdag 11 september gaat HET gebeuren!

Vanmorgen heeft dr. Van Strijen alles over de oparatie heel rustig en duidelijk uit de doeken gedaan. We (Wim en Maaike waren erbij) konden alles vragen en overal kwam een antwoord op.
Eerst heeft de 'kaak' aan de hand van een kaak-model uitgelegd hoe m'n kaak doorgezaagd en gebroken wordt. Aan de buitenkant van de kaak zit heel hard kaak-bot en dat wordt schuin doorgeslepen tot op het 'brosse' deel van de binnenkant. Dan wordt er als het waren een beitel tussen gezet en gewrikt en wordt het brosse deel losgebroken van het harde deel. Dan kunnen de twee delen uit elkaar geschoven worden, terwijl ze elkaar toch blijven overlappen. Vervolgens worden ze met schroefjes weer op elkaar gezet en zit de boel weer vast. De schroefjes gaan er via een heel klein gaatje in de wang in (door een dun buisje) en ze blijven erin.


Op de afbeelding zie je hoe het (officiele naam: sagittale split osteotomie) er ongeveer uitziet. Gek idee hoor, dat ze dat gaan doen.

M'n onderkaak wordt uiteindelijk zo'n 5 mm naar voren gezet. Dat valt eigenlijk erg mee. Ik hoef niet bang te zijn, dat m'n kin ook zover naar voren komt, omdat de kaak niet helemaal recht naar voren komt, maar als het ware iets gekanteld wordt. Verder zal de stand van m'n onderlip iets veranderen. "Het zal iets minder een pruil-lip worden" Huh???

Als alles volgens plan verloopt, hoeven m'n kaken niet op elkaar vast en kan ik in principe gelijk alles weer eten... met als kleine aanwijzing van de 'kaak': "je mag wel kauwen, maar niet knauwen!" Die houden we erin!!! Het zou kunnen, dat er wel een plaatje met het model van de nieuwe 'beet' geplaatst wordt na de operatie, zodat m'n ondertanden goed op de bovenkant aansluiten, maar dit plaatje zit alleen aan de bovenkant vast. Lastig, maar het beperkt me niet echt. En het zou ook kunnen , dat de kaken met elastiekjes aan elkaar komen,maar ook dat is veel minder erg, dan de boel 'vastzetten'. Van Strijen verzekerde me, dat ik niet aan de yoghurt hoef. Sterker nog:"Je moet goed eten en niet willen afvallen!!" (jammer: het 'ieder nadeel heeft een voordeel' gaat niet op dus *grijnzzz*)
De operatie is dus op een donderdag en niet, zoals eerst gezegd op een dinsdag. Sommigen gaan de volgende dag al weer naar huis, bij anderen duurt het één of twee dagen langer. Dat hangt gewoon van 'het geval' af. Het kan per patient verschillen. Ik hoop, dat ik dan in ieder geval op zaterdag naar huis mag, maar ik probeer er niet op te rekenen.
De eerste twee weken moet ik rustig aan doen en de tijd nemen. Hij adviseerde om in ieder geval te regelen, dat ik niet hoef te wassen/koken/huishouden... "Regel daar iets voor" (jippie!!!) Ik heb Maaike ff aangekeken, maar die verblikte of verbloosde niet... haha. Sporten mag weer, zodra ik het gevoel heb, dat het weer kan. Dat geeft je lichaam vanzelf aan. Alleen voorlopig geen contact-sporten, maar dat deed ik toch al niet.
Na zes weken is het kaakbot weer helemaal aan elkaar gegroeid en mag je normaal gesproken weer alles eten!

Dus: het hele verhaal is duidelijk en de datum staat vast... Ik ben eigenlijk wel blij, want nu heb ik een 'doel'.

Vanmiddag ook nog even naar de ortho geweest. Het gebruikelijke recept met als extraatje, dat ik nu aan de rechterkant een elastiekje heb van m'n achterste kies bovenin naar m'n hoektand onder. En dat dag en nacht! Maar eerlijk is eerlijk: ik voel 'm bijna niet! Ik heb 3 zakjes (ivm met vakantie 'extra veel') met stiekjes mee gekregen om gebroken stiekjes te kunnen vervangen.

Geen operatie aan bovenkaak!!

Ik heb net de ortho gesproken over m'n scheve (uit het midden) bovenkaak en hij heeft gezegd (en doorgegeven aan de kaakchirurg), dat ik geen operatie aan m'n bovenkaak nodig heb. De middellijn van m'n bovenkaak gaat hij 'recht' zetten mbv de beugel. Misschien moet er een kies getrokken, maar dat lijkt me toch minder erg, dan m'n hele bovenkaak loshalen en verplaatsen!!! Kortom: ik ben opgelucht (''alleen'' m'n onderkaak moet eraan geloven!)!!

Terugblik...

... op de afgelopen 2 jaar. Om het verhaal compleet te maken wil ik toch in het kort even de afgelopen 2 jaar opschrijven. Nu de operatie eraan zit te komen, is het misschien ook wel interessant om te weten 'hoe het zover gekomen' is.

In het vroege voorjaar van 2006 moest ik op aanraden van de tandarts naar de kaakchirurg voor een implantaat. Hoewel ik niet echt een held ben, heb ik toch de afspraak gemaakt. Ik laat me toch zeker niet kennen?? (*slik*)
Onderweg in de auto naar het ziekenhuis, ik weet het nog goed, zat ik na te denken over m'n gebit en het feit, dat ik mezelf er de laatste tijd op betrapte, dat ik m'n hand voor m'n mond hield als ik moest lachen. En ik weet heel goed waarom in dat deed! Ik schaamde me voor m'n gebit... vooral nadat ik een paar breedlachende foto's van mezelf onder ogen kreeg. In de auto dacht ik in en opwelling "stel, dat de 'kaak' vraagt wat ik van m'n gebit vind..."? Ach, doet ie toch niet, ik kom voor een implantaat. Punt.
Eenmaal bij de goede man in de stoel, cocludeerde hij: ik vind een brug beter voor jou dan een implantaat (korte uitleg volgde) en vervolgens: "wat vind je eigenlijk van de rest van je gebit?"... whaaa... hij vroeg het echt! Om me na mijn 'ja maar ik ben al 42' te zeggen: 'ja maar misschien word je wel 80!' Duh!
Afijn: dit was dus het begin van 'een lang verhaal'. Ik moest in ieder geval nog terug voor een wortelontsteking en de 'kaak' liet me beloven, dat als ik terugkwam, ik ook een afspraak had gemaakt bij de orthodontist. In de auto naar huis zat ik te shaken. Aan de ene kant van slag (de best man liet ook meteen het woord kaak-operatie vallen), aan de andere kant blij... het heeft zo moeten zijn! Maar hoe vertel je dit thuis? Mams/vrouw aan een beugel???? Operatie???
Eigenlijk was ik er vrij snel uit: een afspraak maken kan altijd... da's nog heel vrijblijvend. Zo gezegd zo gedaan... Maar het gekke is: als het eenmaal in werking is gesteld, kan het je niet snel genoeg gaan! Pas over 4 weken? Blèh! En daarna weer een maand wachten? Blèh!
Achteraf gezien is de tijd om gevlogen!
De ortho gaf zelf ook meteen de kaakoperatie aan: '50% goed' zonder en '100%' met operatie. Poeh! Ik had nl. en behoorlijke overbeet en dus zou de onderkaak naar voren geplaatst moeten worden. Achteraf realiseer ik me ook, dat een aantal klachten die ik had, het gevolg waren van die overbeet: op m'n onderlip bijten en op m'n tong (vooal in m'n slaap en dan met een tintelende tong wakker worden). Eigenlijk ligt m'n tong (in ruststand ;)) altijd op m'n ondertanden omdat er gewoonweg te weinig ruimte is. Nog een reden erbij dus... Alles werd in gang gezet, foto's gemaakt, afdrukken, behandelplan, aanvraag verzekering, gezamenlijk spreekuur ortho/kaakchirurg... Tot mijn grote schrik moest ik nog verschijnen bij de controlerend tandarts van de verzekering om te bekijken of ik in aanmerking kwam voor vergoeding. Dat werd nog even spannend, maar na enige tijd sprak hij de historische woorden: "Uw handicap is ernstig genoeg, ik zal positief advies geven!" Aaargghh... handicap!!!??
Na een week lag de machtiging voor de ortho en de operatie op de mat en heb ik meteen de afspraak bij de ortho gemaakt... dat was vlak voor de zomervakantie van 2006. Op 14 augustus 2006 was ik de 'gelukkige' bezitter van een beugel... En nu, na anderhalf jaar beugelen, kan ik uit de grond van m'n hart zeggen: "het went nooit, maar ik heb geen moment spijt, want het resultaat is enorm!!"

Dat viel mee... en een déjà-vu!

Vanmorgen moest ik dus terug naar het ziekenhuis voor het maken van een model... oftewel: happen! Laat ik nou steeds beweerd hebben, dat ik dat nooit gedaan had... ook niet voor de beugel! Daar was ik echt van overtuigd. Hoe mutserig kan je zijn! Toen ik precies om kwart voor twaalf aan de beurt was en alle attributen zag liggen dacht ik al "dat heb ik meer gezien"... déjà-vu! Maar goed: niet meteen toegeven dat je een muts bent hè en dus gewoon zeggen: "nee hoor, dat heb ik nog nooit gedaan." Duh!
Gelukkig werden de haakjes van de beugel netjes afgeplakt met was, zodat niet (waar ik me dus druk over maakte van tevoren) het hele apparaat eruit getrokken werd na het verwijderen van m'n vers-gehapte model. Wel een beetje naïef om te denken, dat ze daar nog geen ervaring mee hebben in het ziekenhuis. Het is sowieso vreemd hoe zenuwachtig je kunt zijn als je in de wachtkamer zit, terwijl je weet, dat er geen spuiten, verdoving en tangen aan te pas komen... Zal wel komen door al die andere zenuwachtige patienten in dezelfde ruimte.
Maar goed: het 'happen' gebeurde in 2-en... eerst boven, toen onder... en het viel dus reuze mee. Toen ik de eerste hap nam wist ik het zeker: "dit heb ik eerder gedaan!" Na een minuut of 2 kon de eerste 'hap' er al weer uit en bleef een mooie (?) sliconen-rubber-achtige afdruk van m'n gebit over. In de kleur aarbeienijs-roze! Toen nog even onder... weer zo'n mooie! En vervolgens moest er nog een afdruk gemaakt worden in een 'plaatje was' (gewoon erin bijten) zodat ze de boven- en onderbeet samen hebben en ze dus de overbeet kunnen zien. Al met al duurde het alles bij elkaar een half uurtje voordat ik weer buiten stond! Appeltje eitje!
In de auto naar huis was ik eruit: ik heb voor m'n beugel wèl gehapt, maar ze hebben géén gips-blok-afdruk van het model gemaakt. Dat hadden ze bij m'n dochter wel. Ik wist dus dat er ergens een verschil zat, alleen heb ik het hele happen voor het gemak maar even ge-delete. Tja...
Vrijdag de 13e viel tot nog toe dus erg mee. Ik hoef straks alleen nog even naar de opticien... oogmeting! Want zelfs mèt leesbril heb ik soms leesproblemen. En als het nieuwe glazen worden, dan vind ik dat ik nu ook een nieuw montuur mag... en dat is dan dus een geluk... bij een ongeluk! :p

ps: ondertussen zijn de ogen gemeten, 'slechter' bevonden en dus nieuwe glazen EN een nieuw hip montuur 8-)

Beugel-effect

Een foto om even te laten zien wat het effect van 'alleen' anderhalf jaar beugel al is!